هشت سال دفاع مقدس وعکاسی

شهیدداوداحمدی درسال1348دریکی ازخانواده های مذهبی درشهرزنجان چشم به جهان گشود.قلبی بزرگ در سینه ای کوچک باشیپور جنگ به تپش افتاد،نوجوانی سیزده ساله نه به اقتضای سن وسالش که به اقتدای عشق وحالش،به فرمان پیرجماران،خودرابه خطیرترین میدان های خطرافکند.اودوبار باشناسنامه دیگران به جبهه شتافت. آری!اوازشناسنامه رسمی خودکوچک تر،ولی ازشماره جسمی خودبسی بزرگتربود.صحنه های خونین عملیات بیت المقدس،خیبر،بدر،والفجر8،کربلای4،کربلای5،والفجر10ومرصاد تنهابخشی ازشاهدان حماسه های او بودند.پس از پایان جنگ درحسرت معنویت دفاع مقدس می سوخت وبرای برای پیوستن به یاران سفرکرده روزشماری می کرد.وی درمسکن وشهرسازی کارمی کرد.اوکه پایان جنگ رامبارزه ای دیگر درون وبرون می دانست،تکلیف عاشورایی امربه معروف ونهی ازمنکرراهمسان وهمسنگ همان مجاهدت های روزگاردفاع مقدس می دانست وسرانجام درهمین راه درتاریخ14/11/1383به فیض شهادت نائل آمد.